Na een lange afwezigheid van het schrijven, maar een intensieve aanwezigheid in Het Leven, ben ik er weer. Met het nieuwe, nu oude, gezicht. Met de oude, maar nieuwe stem.

 

Een half leven geleden verliet ik Nederland en ik weet niet meer in welke taal ik droom en denk.

 

Al die jaren vloeide het schrijven voort als een bergriviertje - krachtig en tollend als het regende of dooide. Nonchalant in de zomer.

Een van mijn hoogtepunten was het participeren in het Festival de Poesia in het Casa de Cultura in Girona (Spanje) waar ik een meertalig gedicht voorlas. Verder werkte ik mee aan een gedichten bundel in Zuid Spanje. Ik schreef in het Nederlands, het Engels en probeerde het Frans. Ik publiceerde wat korte verhalen hier en daar. Ik schreef. Het kabbelde.

 

Maar wat ik vooral deed was verzamelen: Talen. Ervaringen. Gebruiken. Eigenschappen. Gevoelens. Liefdes. Informatie. Opvattingen. Vriendschappen. Stenen en schelpen.

 

Ik schaarde gulzig en met een passie die soms grensde aan het onbehoorlijke. Ik scheurde stukjes uit mijn liefdes. Snaaide steentjes uit het moederschap. Plukte veren uit mijn vrijheidsdrang en knipte hele zinnen, paragrafen uit de steeds weer opduikende fascinerende tegenstrijdigheden van het bestaan.

 

Ik vloog en vloog en observeerde. Tijdens de vlucht verzamelde en stal ik talloze gekleurde draadjes. Genoeg om jaren mee aan de slag te kunnen.