Fragment uit De Benu Vogel:
TEXTE. Schrijft Evelyn in grote letters bovenaan een nieuwe bladzijde. Waar komt het woord tekst vandaan? Van textiel natuurlijk, van weefsel. Een tekst is een weefsel van woorden. Eerst zijn het losse draden, blauw en groen en rood en geel. En langzamerhand vervlecht je ze, maak je er een geheel van. Iets dat niet los staat van elkaar, dat aan elkaar hangt. Hoe scheef dan ook. De basis moet goed zijn natuurlijk. Het STRAMIEN. Evelyn onderstreept dat woord en lacht. En als de tekst eenmaal af is, dan wordt dat op zichzelf weer een nieuw geheel. Niet een optelling van de draden, maar een vermenigvuldiging, er is een extra dimensie aan toegevoegd. Er is iets gecreeerd.
De mooiste tekst is dicht geweven, met blauw en groen als achtergrond. Erdoor heen een rode draad, een leitmotief, een gele wellicht en hier en daar een donkere, lichte voor de hoogte- en de diepte punten. Willekeurig, toevallig, zoals de weefster er zin in heeft. En zoals de weefsters' stemming de kleuren bepaalt zo bepaalt de schrijfsters' stemming de moods van het verhaal. Zit er veel donker in? Zijn de onderliggende kleuren modderig en bruin? Probeert ze te hard? Is de tekst strak en stijf. Zit er genoeg leven, golfslag, beweging in? De mooiste tekst voor mij is altijd blauw, bewegend als de zee, schrijft Evelyn. Met genoeg lucht erin om te kunnen ademen, om te kunnen spelen met de luchtbellen onder water, waar alles altijd groter lijkt. En er moet aarde zijn, ergens in de diepte om het allemaal bij elkaar te houden en dan natuurlijk het water zelf, om in te zwemmen, om in te drijven, om in te ZIJN.
Athina was een goede weefster en Arachne, de beste weefster van het land, daagde haar uit voor een competitie. Ze weefden allebei een prachtig doek en Athina moest toegeven dat het doek van Arachne veel mooier dan het hare was. Maar toen Athina beter keek zag ze dat Arachne met hAAr doek de slechte kanten van de goden afbeeldde: de slippertjes, de avontuurtjes, het geroddel. Arachne had het leven van de goden weergegeven zoals het echt was, en niet een mooie, gecensureerde versie ervan. Dat ontstak bij Athina een enorme woede en Arachne was zo van streek hierover dat ze zichzelf verhing. Athene kreeg toen spijt van haar sterke reaktie en gaf Arachne haar leven terug in de vorm van een spin. Zij, en al de generaties na haar, zouden hun hele leven gedoemd zijn te weven en zelf in hun weefsel gevangen te blijven.
Moraal van het verhaal, schrijft Evelyn: als je de waarheid laat zien word je gestraft. Hoe mooi de manier waarop je dat doet ook zijn mag, het is uiteindelijk in je voordeel om de leugen die van je verwacht wordt te weven in plaats van af te beelden hoe je de dingen werkelijk ziet. Ze legt peinzend haar pen neer.
